Όταν η ζωή μπαίνει σε παύση: η αναβλητικότητα, η διάσπαση προσοχής και η ανάγκη να ξαναβρούμε νόημα
Υπάρχει μια σιωπηλή κόπωση που απλώνεται γύρω μας. Μια δυσκολία να συγκεντρωθούμε, να ξεκινήσουμε, να ολοκληρώσουμε ακόμη και τα πιο απλά πράγματα της ημέρας. Μια τάση να αναβάλλουμε, όχι επειδή δεν θέλουμε, αλλά επειδή κάτι μέσα μας μοιάζει να έχει χάσει τον ρυθμό του. Και όσο περισσότερο το παρατηρούμε γύρω μας, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται: δεν είμαστε μόνοι.
Την ίδια στιγμή, ξεφυτρώνουν εφαρμογές που υπόσχονται να μας «μάθουν» πώς να συγκεντρωνόμαστε, πώς να μην αναβάλλουμε, πώς να είμαστε πιο παραγωγικοί. Κι όμως, πίσω από αυτή την ανάγκη κρύβεται κάτι βαθύτερο και πιο θλιβερό: το ότι έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ από τον εαυτό μας, ώστε χρειαζόμαστε υπενθύμιση για το πώς να ζούμε.
Η εποχή της διάσπασης
Το συνεχές σκρολάρισμα στο κινητό, στον υπολογιστή, στο τάμπλετ δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι ένας τρόπος να ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα, από την κούραση, από την πίεση, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε swipe είναι μια μικρή απόδραση. Κάθε ειδοποίηση, μια υπόσχεση για λίγα δευτερόλεπτα ντοπαμίνης.
Αλλά αυτή η αδιάκοπη ροή εικόνων, πληροφοριών, συγκρίσεων και ερεθισμάτων έχει ένα κόστος: μας στερεί την ικανότητα να μένουμε παρόντες. Και όταν δεν είμαστε παρόντες, η ζωή αρχίζει να μοιάζει θολή. Οι στόχοι μας απομακρύνονται. Οι επιθυμίες μας ξεθωριάζουν. Η συγκέντρωση γίνεται αγώνας. Η αναβλητικότητα, άμυνα.
Γιατί αναβάλλουμε πραγματικά
Η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά. Είναι σύμπτωμα.
Συχνά σημαίνει:
- ότι είμαστε κουρασμένοι σε βάθος
- ότι δεν βρίσκουμε νόημα σε αυτό που κάνουμε
- ότι φοβόμαστε την αποτυχία
- ότι νιώθουμε πίεση να είμαστε «τέλειοι»
- ότι έχουμε χάσει την επαφή με τον εαυτό μας
Και όταν ο άνθρωπος χάνει την επαφή με τον εαυτό του, χάνει και την πυξίδα του.
Πώς ξαναβρίσκουμε τον δρόμο
Δεν χρειάζονται εφαρμογές για να μας μάθουν να ζούμε. Χρειάζεται να θυμηθούμε όσα ήδη ξέρουμε, αλλά έχουμε ξεχάσει μέσα στον θόρυβο.
- Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να σταματήσει. Η παύση δεν είναι αδυναμία. Είναι ανάγκη. Μερικές στιγμές σιωπής μέσα στη μέρα μπορούν να λειτουργήσουν σαν επανεκκίνηση.
- Να μειώσουμε τον θόρυβο. Λιγότερο σκρολάρισμα. Λιγότερες ειδοποιήσεις. Λιγότερη σύγκριση. Όσο λιγότερα ερεθίσματα, τόσο περισσότερος χώρος για συγκέντρωση.
- Να κάνουμε μικρά, αληθινά βήματα. Όχι μεγάλους στόχους που μας τρομάζουν. Μικρές πράξεις που μας φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε.
- Να ξαναβρούμε ό,τι μας δίνει χαρά. Η δημιουργία, η φύση, η μουσική, η κίνηση, η επαφή με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν. Αυτά δεν είναι πολυτέλειες. Είναι καύσιμο.
- Να δώσουμε νόημα πριν δώσουμε εντολές. Δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε σε κάτι που δεν μας αφορά. Όταν θυμηθούμε γιατί θέλουμε κάτι, το πώς έρχεται πιο εύκολα.
Η βαθύτερη αλήθεια
Οι άνθρωποι δεν δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν επειδή «δεν έχουν πειθαρχία». Δυσκολεύονται επειδή η ζωή τους έχει γεμίσει με πράγματα που δεν τους αγγίζουν. Και όταν η ψυχή δεν συγκινείται, το μυαλό δεν ακολουθεί. Η λύση δεν είναι να γίνουμε πιο παραγωγικοί. Η λύση είναι να γίνουμε πιο παρόντες. Να ξαναβρούμε το νόημα, την επιθυμία, την αλήθεια μας. Και ίσως, αν σήμερα κάνεις μια μικρή παύση, αν αφήσεις για λίγο την οθόνη, αν ακούσεις την ανάσα σου, να νιώσεις κάτι να επιστρέφει. Μια σπίθα. Μια διάθεση. Μια μικρή, αθόρυβη αρχή.
Μια σπίθα. Μια διάθεση. Μια μικρή, αθόρυβη αρχή.
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr