Ένα θέμα πολύ βασικό είναι η έννοια της υποκειμενικότητας και της αντικειμενικότητας στη ζωη μας. ¨Όλες οι παρεξηγήσεις δημιουργούνται επειδή μπλέκονται κάπου αυτά τα δύο.
Προσπαθούμε να βρούμε μια κοινή συνισταμένη στις αποψεις μας με κάποιους ανθρωπους και νιώθουμε ότι γιγαντώνεται μπροστά μας ένα τοίχος. Γιατί άραγε;
Ο λογος είναι απλός: Ο καθένας υποστηρίζει την αντικειμενικότητα της υποκειμενικότητάς του χωρίς να διακρίνει την υποκειμενικότητά της. Ακούγεται περίεργο κι όμως είναι αληθινό!
Η αλήθεια έχει πολλές όψεις κι ο καθένας μας ζει μια από αυτές. Υπάρχουν άνθρωποι που κλαίνε και στενοχωριούνται γιατί τα συναισθήματά τους δεν εκτιμήθηκαν κι άλλοι που νιώθουν ότι πνίγονταν από την υπερβολική γι αυτούς προσκόλληση που τους εδειχναν.
Εκεί για παράδειγμα έχουμε δύο πλευρές στις οποίες και οι δύο ζουν την δική τους αλήθεια. Ποιος έχει δίκιο; Αντικειμενικά και οι δύο μόνο που αυτό δεν το παραδέχεται ούτε ο ένας ούτε ο άλλος..Αρχίζουν τότε τα παράπονα τα κλάματα νιώθοντας ο καθένας από την πλευρά του θύματος.
Γνωστές ιστορίες σας λέω τώρα.. Λίγο ως πολύ όλοι τις έχουμε ζήσει. Υπάρχει τουλάχιστον σωτηρία;
Φυσικά και υπάρχει αλλά είναι δύσκολο να την δεχτούμε γιατί δεν μας την μαθαίνουν συνήθως Από φόβο μήπως μας κοροιδέψουν ή μας πληγώσουν,κλεινόμαστε στους εαυτούς μας νομίζοντας πως έτσι δείχνουμε ενδιαφέρον για την ψυχή μας. Μετανιώνουμε για όσα κάναμε για τον άνθρωπο που τον θεωρούσαμε δικό μας. Κομματιαζόμαστε….Συνηθισμένη αντίδραση συναισθηματική. Χρήσιμο όμως είναι να ανοίξουμε λίγο παραπάνω τα μάτια της καρδιάς μας και να κοιτάξουμε πέρα από το προφανές, να εξελιχθούμε μέσα μας και να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο μας μέσα στην μικροσκοπική μας θέση στο σύμπαν.Ποιο είναι το μεγαλείο μας;
Η ικανότητά μας να αγαπάμε ουσιαστικά και τον εαυτό μας και τους άλλους. Είναι μια ικανότητα που δεν την αναπτύσσουμε ζώντας στον μικρόκοσμο που μας εχουν μάθει. Αν καταλάβουμε ότι η αγάπη σημαίνει μοίρασμα, επικοινωνία. κατανόηση, ενσυναίσθηση, ευγνωμοσύνη, τότε θα καταφέρουμε να κάνουμε βήματα μπροστά και να έχουμε χανόγελο και στα μάτια και στα χείλη και στην καρδιά μας, όποιο δρόμο και να επιλέξει ο άνθρωπος δίπλα μας. Και οι άλλοι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας δεν είναι τόσο άσχημοι όσο ίσως φανταζόμαστε. Άλλοι άνθρωποι έρχονται για να μείνουν κι άλλοι για να φύγουν. Όσοι μένουν είναι αυτοί με τους οποίους μπορέσαμε να βρούμε την αντικειμενικότητα στην υποκειμενικότητά μας
Στην τελική δεν είναι όλοι για όλους. Δάκρυα ας μην ρίχνουμε για την διαφορετικότητά μας με τους άλλους! Είναι φυσικό να υπάρχει. Οταν το κατανοήσουμε δεν θα μετανιώσουμε για καμία πράξη αγάπης που κάναμε και δεν είχε την επιθυμητή ανταπόκριση.. Θα είμαστε περήφανοι γι αυτήν.
“Άλλοι έρχονται για να μείνουν. Άλλοι για να φύγουν.
Κι εμείς… θα αγαπήσουμε και τους δύο.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr