Πόσο μέσα μας μετράει το να είμαστε ξεχωριστοί στη ζωή άλλων ανθρώπων;
Νομίζω ότι στο βάθος όλοι σχεδόν το έχουμε ανάγκη. Ανάγκη να μας έχουν ανάγκη, να μετράνε τη γνώμη μας, να μας σέβονται, να δίνουμε λύσεις, να νιωθουμε οτι τους είμαστε χρήσιμοι και απαραίτητοι, αλλά και να κάνουν κι εκείνοι τα πάντα για εμάς, όσα τουλάχιστον έχουμε στο μυαλό μας.
Ακούγεται περίεργο όλο αυτό; Μήπως εγωιστικό; Ισως…Για να ψάξουμε λοιπόν τι μας συμβαίνει.
Νομίζω ότι το πρόβλημα ξεκινάει ήδη από την οικογένειά μας. Απο εκεί μαθαίνουμε να προσδιορίζουμε κυρίως τι σημαίνει αλλά και πώς εκδηλώνεται ή πώς επιτρέπεται να εκδηλώνεται κάθε συναίσθημα. Και αν το μάθουμε λάθος, πράγμα που γίνεται συχνά, υπάρχει προβλημα και χρειάζεται ενδοσκόπηση για να τα επαναπροσδιορίσουμε όλα.
Γιατί κακά τα ψέματα..ο καθένας μας κουβαλάει το παρελθόν του. Φυσικό μεν μα δεν χρειαζεται να γινει και καταδυναστευτικό.
Το βασικό απελευθερωτικό στοιχείο θεωρώ πως είναι να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας την έννοια της πραγματικής αγάπης χωρίς ποσοτικούς προσδιορισμους (μιας και αυτο την υποβιβάζει).. Αν μάθουμε να ακούμε χωρίς όμως να καταπιέζουμε τον εαυτό μας, αν μαθουμε να συμβουλεύουμε χωρίς την έπαρση του αλάθητου, αν σταματήσουμε να περιμένουμε οι άλλοι να ψυχανεμίζονται τις ανάγκες μας εγωιστικά, χωρίς ξεκάθαρα να τις εκφραζουμε , αν σταματήσουμε να παίζουμε με τα συναισθήματα των άλλων από δική μας ανασφάλεια, αν πάψουμε την υποκρισία μιας ψευτικης και χυδαίας ευγένειας…κάπου εκεί μέσα θα βρούμε εμάς. Θα στεκόμαστε σαν ενα παιδι που περιμένει να καθοδηγηθεί για να προχωρήσει ανάλαφρα με χαμόγελο, χωρίς τύψεις κι ενοχές, χωρίς τίτλους και περγαμηνές. Ένα παιδί που ζητάει να τρέξει ξυπόλητο στην καυτή άμμο και να χυθεί στη θάλασσα των ονείρων του.
Αυτο το παιδί ας το αγαπήσουμε, ας το προστατέψουμε, ας το αφήσουμε να νιώσει την απεραντοσύνη της ψυχής του.
“Ας προστατεύσουμε το παιδί μέσα μας…
πριν το κάνουμε να ξεχάσει ποιος είναι.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr