Πόσο εύκολος είναι ο δρόμος του οικείου;
Το οικείο είναι ο δρόμος ο πιο εύκολος, ο πιο βολικός, ο πιο αναμενόμενος, ο καλύτερα προσαρμοσμένος σε μια ζωή που αν και δεν ήταν η επιθυμητή, έγινε . Αν και στην αρχή φαίνεται δύσκολο. τελικά κατεβάζουμε τον πήχη στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας και συγκαταβατικά δεχόμαστε μια δήθεν ζωή. Και σε αυτή την δήθεν ζωή βρίσκουμε διάφορες διεξόδους για να λέμε ότι περνάμε καταπληκτικά.
Κουκουλώνουμε τα προβλήματα, τα συνηθίζουμε, δεν μας φαίνονται πλέον τόσο επίπονα ψυχικά..Βολευόμαστε κρύβοντας μια αλήθεια που καραδοκεί να εμφανιστεί ορμητικά οποιαδήποτε ανυποψίαστη στιγμή. Ψάχνουμε τα θετικά μεσα στην αρρωστημένη κατάσταση που βιώνουμε σαν θεατές ή κομπάρσοι αλλά όχι σαν πρωταγωνιστές.
Νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο, το πάνω χέρι αλλά το μόνο που συμβαίνει είναι να ακολουθούμε μια καθημερινότητα οικεία…το σιγουράκι μας που όσο και να λέμε ότι δεν μας αρέσει καταλήξαμε να μας έχει βολέψει. Και προχωράμε έτσι βολεμένοι και ικανοποιημένοι, μέχρι που φτάνει μια στγμή που ο οργανισμός μας ο ίδιος διαμαρτύρεται .Δεν αντέχει άλλο αυτή την ζωή. Το οικείο δεν αρκεί για να αγγίξει το όνειρο, να ταξιδέψει την καρδιά και το μυαλό.. Νιώθουμε εγκλωβισμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό πλέον και διάφορες φωνές τριγυρίζουν τις σκέψεις σε έναν υπνο που μας τυλίγει όχι μόνο όταν είμαστε ξαπλωμένοι αλλά και όταν στεκόμαστε στα πόδια μας ..
Ξαφνικά το οικείο μας φυλακίζει και χάνουμε τον εαυτό μας.Πέφτουμε χαμηλά και αναζητάμε να απελευθερωθούμε Τότε διαπιστώνουμε ότι δε μπορούμε πλέον να το κάνουμε..Σα να γίναμε ανάπηροι, ανίκανοι, σα να μάθαμε να ικανοποιούμε την ψυχή μας με τα λιγα που σαν ψίχουλα έπεφταν πάνω μας και δεν αναζητήσαμε να χορτάσουμε πραγματικά. Βρίσκουμε δικαιολογίες που τις γαρνίρουμε με μια δόση επιφανειακής ηθικής, χρήσιμη για να κρύψουμε την δειλία μας μπροστά στο άγνωστο, στο νέο Ξεχνάμε ότι η ηθική κρύβεται στην αλήθεια της ψυχής μας και όχι στην υποκρισία.Ετσι όλο μας το περιβάλλον λειτουργεί οπως εμείς μέσα σε μια ψεύτικη εικόνα που προκαλεί διαφορετικά συμπεράσματα για το τι νιώθουμε τι θέλουμε τι αναζητάμε. Και τότε η θλίψη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη γιατί συνειδητοποιούμε ότι φέρουμε το μεγαλύτερο πλέον φορτίο αυτής της κατάστασης.
Το μόνο που οφείλουμε στον εαυτό μας είναι να τον ακούμε και να μην διστάσουμε να ζήσουμε την αληθεια μας, μιας και αυτή σίγουρα θα μας ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο.
“Η αλήθεια δεν μας πληγώνει.
Η απουσία της… μας κάνει να μην υπάρχουμε.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr