“Για Πάντα”….. πόσο όμορφα και πόσο συχνά ακούγεται και λέγεται. Ο καθένας μας το έχει πει σε στιγμές συγκίνησης, χαράς, ενθουσιασμού, έρωτα, αγάπης ακόμα και πόνου.
Αυτό το “για Πάντα” μας βασάνισε, μας γέμισε άγχος , ανασφάλεια, δάκρυα, παράπονο. Μας πήγε στα ουράνια και ταυτόχρονα μας απογύμνωσε.
Το “για πάντα” κέντησε ελπίδες με χρυσή κλωστή και ξήλωσε ώρες μιας βαθιά αφοσιωμένης δημιουργίας, αφήνοντας πίσω ερωτηματικά και κενό …
Μα γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Μήπως φταίει η ανάγκη μας να διαιωνίσουμε το τώρα ή η ανάγκη να επαναλάβουμε την στιγμή που άνθισε την καρδιά μας ;
Άραγε μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο;
Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε τους κύκλους των σχέσεων ή των καταστάσεων και συνθηκών στη ζωή μας. Είναι αδύνατο να σκεφτούμε ότι μπαίνοντας με λαχτάρα και χαρά στην τροχιά αυτού του κύκλου κάποια στιγμή θα σταματήσουμε να τρέχουμε, ότι αργότερα θα αρχίσουμε απλά να περπατάμε ή να κάνουμε αργά και πιεστικά βήματα μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να θέλουμε να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια κίνησης .
Ναι είναι στενόχωρο και απογοητευτικό, αν το σκεφτούμε στην αρχή της προσπάθειάς μας να τον διανύσουμε. Σιγουρα μπαίνοντας στον κύκλο αυτόν δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε την ματαιότητα των βημάτων μας. Xρειάζεται μόνο να αφοσιωνόμαστε σε όσα έχει να μας χαρίσει κάθε νέο μας βήμα και να απολαύσουμε την στιγμή που νιώθουμε την χαρά να μπαίνει στην ψυχή μας πριν καν μας αγγίξει και τους ήχους πριν καν ακουστούν.
Ναι , αξίζει να ζούμε κάθε νέο κύκλο ακόμα κι αν δεν συνεχίσει να ξετυλίγεται μαζί με την ζωή μας γιατί αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.
“Δεν χρειάζεται να κρατήσει για πάντα…
για να κρατήσει για πάντα μέσα μας.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr