Η συνάντηση με έναν άνθρωπο μπορεί να χτίσει κάστρα γεμάτα γέλια που αντηχούν μακριά, ματιές που χάνονται σε ένα πυκνό δάσος και βήματα που αδιάκοπα χορευουν.
Μπορεί όμως να κάνει την άμμο λάσπη και η ματιά να γίνει ψυχρό βουνό που σκοτεινιάζει τον ουρανό κάνοντας το χαμόγελο να γίνεται ένα τυπικό πλαίσιο ύπαρξης.Τότε τα όνειρα και οι προσδοκίες αλλάζουν τρόπο γραφής και μουτζουρώνουν σελίδες που ήταν άγραφες και σιωπηλές βάζοντας τέλος σε όσα αναζήτησε μια καρδιά που μόνη της πλέον έκανε πίσω για να μην πληγωθεί περισσότερο.
Αυτή είναι η απλή εξιστόρηση μιας μάταιης προσπάθειας πραγματοποίησης της προσδοκίας που τόσοι άνθρωποι κάνουν για να συμπορευτούν με τα βήματα ενός άλλου. Όμως η ζωή έχει τόσο όμορφα μέρη να ανακαλύψουν κι έξω από το κάστρο των ονείρων τους.
“Αξίζει να χαθείς για έναν άνθρωπο…
για να ξαναβρείς εσένα σε νέα γη.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr