Όταν το μυαλό ταξιδεύει φεύγοντας μακριά από το σώμα όλα φαίνονται απίστευτα λυτρωτικά. Με έκπληξη και δέος αφήνεις όσα σε περιβάλλουν και γίνεσαι ένα με το όνειρο, με τα μάτια που ένωσαν τη γη με τον ουρανό, με την ανάσα που μέτρησε την κάθε σου αίσθηση και πολέμησε τις σιωπές σου. Σκοτάδι δεν υπάρχει σε αυτό το ταξίδι, μόνο ψιθυρίσματα που χάιδεψαν το πρόσωπο και ένωσαν τις παλάμες πριν καν αγγιχτούν, που έκανε την καρδιά να ακούει ακόμα και τις νιφάδες που συνάντησαν το δέρμα.
“Ίσως εκεί που δεν φτάνει το βήμα,
φτάνει το βλέμμα της καρδιάς.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr