Έχει τύχει να πουμε συχνά ότι τα πράγματα θα ήταν αλλιώς αν και οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, σε ότι αφορά τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους.
Προσωπικά είμαι της άποψης ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν καλά στοιχεία, ακόμα και αυτοί που κατα κοινή ομολογία έχουν διαπράξει κάτι πολύ άσχημο. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία, στο να μπουν σε ένα δρόμο προσωπικής εξέλιξης προκειμένου να ανακαλύψουν την ουσία της ύπαρξής τους. Αυτός ο δρόμος εξέλιξης δεν ανοίγεται ανάλογα με την ηλικία ενός ανθρώπου αλλά με τις ευκαιρίες που του έχουν παρουσιαστεί για να τον ακολουθήσει.
Η συναισθηματική νοημοσύνη, η ωριμότητα είναι στοιχεία που συνάδουν με το βάθος μέσα του που έχει τολμήσει ο καθένας μας να φτάσει.
Κάπου εκεί κρύβεται και η καρδιά μας που περιμένει να λυτρωθεί από τις κινήσεις και τις λέξεις μας. Πολλοί λένε ότι δε μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους Προσωπικά πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν φοβηθεί τις λέξεις γιατί από αυτές μπορεί να έχουν πληγωθεί ή να τους έλειψαν στο παρελθόν όταν τις είχαν ανάγκη από αγαπημένο τους πρόσωπο.
Το μεγάλο βήμα της εξέλιξής μας είναι να αποδεχτούμε τον πόνο μας και να μην τον βγάλουμε με κακία ή εκδίκηση αλλά να τον μετουσιώσουμε και να τον κάνουμε αγάπη. Αγάπη για τον εαυτό μας, για τους γύρω μας, για την φύση, για τη δύναμη και την φωνή που υπάρχει πάνω από εμάς.
Οχι δεν είναι εύκολη διαδικασία και ο καθένας μας χρειάζεται να διανύσει τα δικά του χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει εκεί. Αυτός ομως είναι και ο λόγος που δε μπορούμε να συμπορευτούμε με όλους : όταν η φάση ζωής που βρισκόμαστε είναι διαφορετική και αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία το φύλο ή την εθνικότητα.
“Δεν φταίει η απόσταση.
Φταίει ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να
περπατήσουμε στον ίδιο ρυθμό.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr