Αν μόνος βρεθείς κοντά στην θάλασσα
αφήνεις συχνά δάκρυα νοσταλγίας
να βρέξουν το πρόσωπό σου
Άφησε όμως και το κύμα να σε δροσίσει και
και μην ξεχνάς :
Να λες καλημέρα σε κάθε νέο ήχο
που θαρετά θα σου τραγουδάει την αγάπη του
Να χαμογελάς και να αφήνεσαι
σε κάθε νέο φύσημα του ανέμου που
ανέμελα θα σου ανακατεύει τα μαλλιά
Να ζωγραφίζεις τοπία παραμυθένια στην άμμο
και να χαίρεσαι όταν η θάλασσα ορμητικά τα κατακλύζει
Να μετράς τα λεπτά με πολύχρωμα βότσαλα
που θα γίνονται κοσμήματα στον διψασμένο σου λαιμό
και
Να αναμετράς τους φόβους σου με τις αχτίνες του ήλιου
που διαπερνούν το δέρμα και την ψυχή σου.
“Ζωγράφισε. Άσε το κύμα να ξεπλύνει.
Και την επόμενη φορά…
θα ξέρεις πως σε ψάχνει κι αυτό.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr