Eίναι αλήθεια πως ακούμε συχνά να λένε: “Πρόσεχε τον εαυτό σου” κι εμείς το κανουμε αλλά δυστυχώς μάλλον με λανθασμένο τρόπο. Φροντίζουμε αυτό που μας μαθαίνουν να φροντίζουμε, χωρίς να βλέπουμε γύρω μας ούτε καν μέσα μας. Απαιτούμε να γίνονται όλα όπως τα θέλουμε, την στιγμή που τα θέλουμε, από όποιον τα θέλουμε, γιατί έτσι πρέπει να γίνεται. Ετσι όπως υπερπροστατευτικά έκαναν πολλές μητέρες για τα παιδιά τους δίχως να σκέφτονται το αύριο. Το αύριο όμως έκρυβε πολλές παγίδες για αυτά. Παγίδες που είχαν να κάνουν με την βαθύτερη και ποιοτική αγάπη του εαυτού τους με την ανθρωπιά τους με την ενσυναίσθηση.. πράγματα που δεν διδάσκονται επαρκώς ή ακόμα και καθόλου με τον φόβο μήπως τα περάσουν για “κορόιδα”:
Eτσι το : “πρόσεχε τον εαυτό σου” έχει συχνά την έννοια: “πρόσεχε τον εγωισμο σου” Η διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα δύο όμως είναι τεράστια κι εγκλωβιστικη.
Γιατί το να αγαπάμε και να σεβόμαστε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να αδιαφορούμε για τη ζωή του φίλου ή του συντρόφου μας. Αγαπώ τον εαυτό μου όταν αγαπάει, μοιράζεται, δείχνει κατανόηση αλλά και απομονώνεται όταν χρειάζεται να διαλογιστεί ή να ηρεμήσει.Επικοινωνώ τις ανάγκες μου χωρίς να υποβιβάζω τις ανάγκες του άλλου και περιμένω σεβασμό όπως τον έχω δέιξει κι εγώ στον άνθρωπο της καρδιάς μου.
Αυτή λοιπόν είναι η παγίδα του εγώ όταν μπλέκεται με τον εγωισμό και όχι με την αγάπη.
“Το Εγώ ανθίζει όταν ποτίζει και το Εμείς.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr