Γιατί ψάχνουμε απεγνωσμένα την ευτυχία; Μήπως η εμμονή της διαιώνισής της γίνεται εμπόδιο στην εσωτερική μας ευφορία; Μήπως χάνουμε την ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητα κάθε στιγμής μας με την εντύπωση ότι μπορεί να επαναληφθεί ή να συνεχιστεί;
Τίποτα στη ζωή μας δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, όσο κι αν το προσπαθήσουμε. Τίποτα στη ζωή μας δεν έχει ένα μόνο χρώμα. Επιλέγουμε το χρώμα που θα δούμε στο κάθε τι.
Όταν επιδιώκουμε να βλέπουμε μόνο τα φωτεινά χρώματα αγνοώντας ή περιφρονώντας τα σκοτεινά και το αντίστροφο, τότε δυσκολευόμαστε να εκτιμήσουμε ότι όλα έχουν την ίδια αξία. Το φως ειναι σημαντικό επειδή υπάρχει το σκοταδι και το σκοταδι σημαντικό επειδή υπάρχει φως.
Έτσι ακόμα και οι στιγμές θλίψης, απογοήτευσης, πόνου, έχουν κάτι να μας μάθουν. Ας μην τις αποποιούμαστε, ούτε να τις φοβόμαστε. Χάρη σε αυτές γινόμαστε πιο σοφοί κι εξελισσόμαστε, βγαινουμε απο τα οικεία και γνώριμα και προχωράμε σε άγνωστα, νέα πεδία με δύναμη που ούτε φανταζόμασταν ότι έχουμε.
“Η ζωή δεν μας χαρίζει μόνο το φωτεινό.
Μας χαρίζει την ικανότητα να το διακρίνουμε…
μέσα στο σκοτεινό.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr