Ένα θέμα που μας απασχολεί συχνά είναι το κατά πόσο μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια στα παιδιά μας.Άλλες φορές τα θεωρούμε πολύ μικρά άλλες πολύ μεγάλα άλλες πολύ ευαίσθητα κι εύθραυστα άλλες πολύ αδιάφορα για βαθύτερους προβληματισμούς.
Το βασικότερο όλων που πρέπει να ξέρουμε ομως είναι ότι τα παιδιά μας χρειάζονται την αλήθεια μας. Οποια και να είναι αυτή. Είναι σε φάση που χτίζουν τον δικό τους κόσμο κι έχουν ανάγκη από γερά θεμέλια που θα χώνουν βαθιά στη γη όσο δύσκολο ή επίπονο και να φαίνεται.
Τι γίνεται ομως αν αυτή η αλήθεια φαίνεται ακόμα και σε εμάς τους ίδιους απαίσια απαράδεχτη ίσως ακόμα και να ντρεπόμαστε γι αυτήν; Πως θα μπορέσουμε να την ξεστομίσουμε στα παιδιά μας; Κι αν τους καταρρίψουμε την ιδανική εικόνα που έχουν για εμάς πως θα εξακολουθήσουμε να είμαστε το πρότυπό τους; Αν φανούμε αδύναμοι τρωτοί προβληματισμένοι πως θα το εκλάβουν;
Σκέψεις και ανησυχίες τις οποίες δε μπορούμε εύκολα να καθησυχάσουμε μέχρι που ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δίλημμα κι αρχίζουμε να ανοιγόμαστε.. Και συμβαίνει κάτι το περίεργο τότε! Κάτι μάλλον απρόσμενο!
Οταν αφήνουμε τα δάκρυα να κυλήσουν μπροστά στο παιδί μας και τα μάτια μας βουβά και θολά κοιτούν απεγνωσμένα, έρχεται ένα μικρό τρυφερό χεράκι να τα σκουπίσει και να καθαρίσει το βλέμμα και την ψυχή μας.
Όταν καθήσουμε μόνοι γεμάτοι βάρος στο μυαλό και μπερδεμένοι για όσα παλεύουν τα συναισθήματα και τη λογική μας έρχεται μια αγκαλιά να ζεστάνει κάθε κρύα και οδυνηρή σκέψη γεμίζοντας ελπίδα και γέλιο την καρδιά μας
Και αυτά τα γλυκά ματάκια αυτά τα τρυφερά χεράκια ανοίγονται σε εμάς γιατί κι εμείς κάνουμε ακριβώς το ίδιο. Δείχνουμε την αλήθεια μας. Μαθαίνουν τα παιδιά ότι η ζωή δεν είναι ένας δρόμος γεμάτος ροδοπέταλα αλλά ένας δρόμος που αλλού έχει πανέμορφες διαδρομές αλλού όμως κινδύνους και απότομες στροφές. Κι εμείς δεν είμαστε πάντα οι πιο ικανοί και δυνατοί οδηγοί. Οτι υπάρχουν φορές που επιλέξαμε λάθος δρόμο που ήμασταν αδύναμοι να ακολουθήσουμε τον σωστό αλλά που βρήκαμε την δύναμη να το αποδεχτούμε και να προχωρησουμε ξανά
Λένε ότι πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ποιο είναι το καλο το σωστό το ενάρετο. Ο τρόπος που θα τους το μάθουμε όμως δεν περιορίζεται στα λόγια. Ισως αυτά να μην προσφέρουν και τίποτα κιόλας. Ο ιδανικός τρόπος είναι να το μαθαίνουν μέσα από τις πράξεις μας όχι με το να προβάλουμε τον εαυτό μας σαν τον υπερήρωα αλλά σαν τον άνθρωπο που αγωνίζεται με τα τρωτά του σημεία να κάνει ότι καλύτερο μπορεί.
Ετσι αν θέλουμε πραγματικά να ανοίξουμε τον δρόμο για μια καλύτερη ζωή για το παιδί μας ας του μάθουμε να γίνει αγωνιστής και αντιμέτωπος με τις αλήθειες τις δικές του, τις δικές μας και των άλλων.
“Το πρότυπο δεν είναι αυτός που δεν λύγισε.
Είναι εκείνος που λύγισε, μα συνέχισε να αγαπά.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr