Από μικροί μαθαίνουμε να κάνουμε όνειρα να βάζουμε ψηλούς στόχους που μας κινητοποιούν να προοδεύουμε και να προχωράμε. Μαθαίνουμε έτσι ότι κάθε βήμα χρειάζεται πρόκληση και κυνήγι. Όσα και να έχουμε πετύχει μέχρι να φτάσουμε στον υψηλό εκείνο στόχο δε μετράνε μέσα μας όσο αυτό που μας έχει πλέον γίνει εμμονή. Μερικές φορές αδιαφορούμε για όλα αυτά που με κόπο ήδη αποκτήσαμε όταν δεν έχουμε ακόμα αποκτήσει τον πολυπόθητο στόχο. Κουραζόμαστε, βαριόμαστε απαξιώνουμε κάθε μας πράξη και απόκτημα και αδιαφορούμε να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας οποιαδήποτε κούραση ψυχική ή σωματική.
Πιέζουμε κάθε μας κύτταρο να είναι ετοιμοπόλεμο. Στο μυαλό μας ο στόχος είναι η δική μας “Ιθάκη” με την διαφορά ότι το ταξίδι παύουμε να το βρίσκουμε εμπλουτιστικό. Η έντονη προσπάθεια ακόμα και σε υπερβατικά σημεία μας αποσυντονίζει.
Σπρωχνόμαστε σε πράγματα για τα οποία δεν είμαστε ούτε έτοιμοι, ούτε ακόμα ικανοί να αντιμετωπίσουμε. Κι όταν ο ταλαίπωρος εαυτός μας αντισταθεί και καταπέσει, τον κατηγορούμε και τον θεωρούμε ανάξιο για να φτάσει εκεί που ονειρεύτηκε. Έτσι εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια μιας και η πορεία μας φαίνεται άκαρπη και χάσιμο χρόνου.
Αυτή λοιπόν είναι η παγίδα των υψηλών στόχων. Και θα αναρωτηθούμε έτσι: “Μήπως είναι καλύτερα να μη βάζουμε στόχους που απαιτούν αρκετό χρόνο και θυσίες; ”
Θα έλεγα ότι η λύση δεν είναι αυτή. Ο υψηλός στόχος ας είναι το όνειρο που θέλει να μας ξυπνάει αλλά όχι ο εφιάλτης που θα μας κρατά αναγκαστικά με κλειστά τα μάτια. Ας απολαύσουμε κάθε στιγμή της πορείας μας, να μην την προσπερνάμε ως ασήμαντη. Ήρθε κι αυτή στη ζωή μας για να στρέψει το βλέμμα μας στη σωστή κατεύθυνση κοιτάζοντας πιο προσεχτικά μέσα μας.
Καμία δυσκολία δεν είναι εμπόδιο. Είναι δίδαγμα, δύναμη, είναι προετοιμασία για να απολαύσουμε με τον πιο όμορφο και ουσιαστικό τρόπο όλα όσα ονειρευτήκαμε.
“Η Ιθάκη υπάρχει.
Αλλά είναι όμορφη μόνο για εκείνον που
αγάπησε τα βήματα ως το λιμάνι.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr