Έχουμε ακούσει να μιλούν για τον έρωτα και ίσως είναι από τα πιο δυνατά συναίσθηματα που μπορεί καποιος να νιώσει.. Χτυπάει δυνατά η καρδιά ιδρώνουν τα χέρια μαγκώνεται η γλώσσα σ αυτά που θέλει να πει,το μυαλό γίνεται ταξιδιάρικο, τα μάτια γεμίζουν από την εικόνα του προσώπου που μας έχει “κεραυνοβολήσει”. Αντιδράσεις και πράξεις της καθημερινότητας γίνονται μηχανικά και μοναδική συνειδητοποιημένη πράξη είναι η στιγμή που θα συναντήσουμε το πρόσωπο αυτό που θα το αγκαλιάσουμε θα νιώσουμε την καρδιά του πάνω στη δική μας…
Και όταν οι καρδιές χτυπούν το ίδιο δυνατά είναι πραγματικά υπέροχο..Υπάρχουν όμως και οι φορές που δεν συμβαίνει αυτό.
Τότε όλα γίνονται ένα μαρτύριο μέσα μας. Γιατί όμως;;
Το γιατί μας το αποκαλύπτει το γνωστό τραγούδι που λέει:
“Δεν φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει που σ έπλασε όπως ήθελε αυτή”
Ένας στίχος τα λέει όλα λοιπόν!
Μέσα στα μάτια ενός ανθρωπου μπορεί να χτίσουμε μια ιδανική για εμάς εικόνα χωρίς να τον γνωρίζουμε καλά ή μάλλον θα έλεγα καθόλου αλλά έχουμε την απαίτηση να μπορεί να καταλάβει τα πάντα για εμάς, το βλέμμα, τις συνήθειες, τις ιδιαιτερότητες ,τα θέλω και τα δεν θέλω, τις σιωπές μας, σκεπτόμενοι ότι: “Αν είναι πραγματικά ο άνθρωπός μας πρέπει να καταλάβει”
Αυτομάτως λοιπόν κλεινόμαστε εμμονικά στο καβούκι μας γιατί απογοητευόμαστε και γκρεμίζεται αυτή η εικόνα που είχαμε ιδανικά κεντήσει με τις πιο λαμπερές κλωστές στα όνειρά μας.Σκεφτόμαστε πόσο άδικη είναι η ζωή και πόσο δύσκολο να βρούμε το “έτερον ήμισι”. Κρατάμε μούτρα, σιωπούμε δακρύζουμε.. Σιγουρα το φταίξιμο δεν είναι και πάντα εντελώς δικό μας.. Η όλη παρεξήγηση μπορεί να γίνεται επειδή από την αρχή ο καθένας έλεγε διαφορετικά πράγματα από αυτά που σκεφτόταν για λόγους εντυπωσιασμού….
Άρα οσο και να φαίνεται πεζό και καθόλου ρομαντικό είναι να δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό,, Κι αν ο άλλος δεν το κάνει να τον βοηθήσουμε να εκφραστεί ελεύθερα. Εκεί θα καταλάβουμε αν μπορούμε να χτίσουμε ένα παλάτι με γερά θεμέλια στη γη ή ένα εντυπωσιακό παλάτι στην άμμο.
Άρα αν θέλουμε να ζήσουμε το παραμύθι θα πρεπει να κάνουμε τους εφιάλτες γλυκά όνειρα και τις ανησυχίες και αμφιβολίες να τις κάνουμε ένα συναρπαστικό ταξίδι γνώσης και ανακάλυψης του άλλου και του εαυτού μας.
“Το παραμύθι υπάρχει… αρκεί να μάθεις να αγαπάς και τις σελίδες που δεν λέγονται φωναχτά”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr