Πόσο φροντίζουμε στ’ αλήθεια το σώμα μας; Το αγαπάμε; Το παραμερίζουμε ή το “ακούμε”; Το υπηρετούμε ή το σεβόμαστε;
Το σώμα μας κουβαλάει την δική του σοφία και συχνά εμείς οι ίδιοι την παραποιούμε για όσα το μυαλό μας ξεγελάει.
Το πώς παίρνουμε βάρος σε περιόδους ευαλωτότητας , πώς αφήνουμε το σώμα μας χωρίς να το γυμνάζουμε ή έστω να το μετακινούμε, το πώς του επιτρέπουμε οποιαδήποτε ηδονή χωρίς αντίσταση και διάκριση, είναι κάτι που σίγουρα πολλές φορές δεν το παίρνουμε στα σοβαρά.
Θεωρούμε πως αν υπηρετήσουμε οποιαδήποτε λαχτάρα ηδονής, το βοηθάμε να ικανοποιηθεί και να είναι σε καλύτερη κατάσταση .
Όμως στη ζωή για κάθε τι που αγαπάμε είμαστε αποφασισμένοι να μοχθήσουμε, να αφιερώσουμε χρόνο, σκέψη, συναίσθημα. Αυτό ισχύει και για το σώμα μας. Χρειάζεται ένα μέρος της μέρας μας να είναι αφιερωμένο μόνο σε αυτό. Να το αφουγκραστούμε για τις βαθύτερες ανάγκες του και να δείξουμε προσοχή σε κάθε πόνο του που μπορεί να δείχνει έναν πόνο της ψυχής μας…
Το ξέρω ότι δεν είναι πολλές φορές εύκολο να το κάνουμε για εμάς. Αφιερωνόμαστε σε υποχρεώσεις που αφορούν τη δουλειά μας, την οικογένειά μας, και ο χρόνος της ουσιαστικής αγάπης για εμάς φαίνεται πολυτέλεια. Ακόμα και τα πιο μικρά βήματα για να συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας θεωρούμε ότι θα μας “κλέψουν” χρόνο από τα υπόλοιπα καθήκοντά μας. Αν όμως ξεκινήσουμε με μικρά βήματα προς εμάς, θα διαπιστώσουμε ότι κάθε τέτοιο βήμα μας “επιβραβεύει” μέσα στη διάρκεια της ημέρας και μας χαρίζει περισσότερη δύναμη και ευεξία…
Ας μας αγαπήσουμε λοιπόν πιο ουσιαστικά…
“Το σώμα μας έχει την δική του σοφία…
Ας μην την παραβλέπουμε”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr