Πόσο θα άλλαζε η συμπεριφορά μας αν μαθαίναμε ότι ο χρόνος μας θα ήταν λιγοστός σε όσα έχουμε να κάνουμε σε αυτή τη ζωή, αν ξέραμε ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει κάνει κατάληψη στα όνειρά μας και κυνηγάμε τα λεπτά μας ξεπερνώντας τις επιθυμίες μας; Πόσο θα αφουγκραζόμασταν το πέρασμα κάθε στιγμής και θα νιώθαμε ευγνωμοσύνη για τον ήλιο που ανοίγει τα μάτια μας, τον αέρα που χαιδεύει το δέρμα μας, το φεγγάρι που παρακινεί τα νυχτολούλουδα να συντροφεύουν τις βόλτες μας; Πόσο το κάθε “σ’αγαπώ” θα λαχταρούσαμε να το νιώσουμε, να το ακούσουμε και να το πούμε; Πόσο το “σήμερα” θα το θεωρούσαμε “ευκαιρία” και το “αύριο” θα το θεωρούσαμε “δώρο”; Πόσο οι δυσάρεστες κουβέντες που ακούμε θα έφευγαν από πάνω μας χωρίς να μας αγγίζουν ενώ θα γίνονταν καθρέφτες εκείνων που τις ξεστομίζουν;
Πόσο τα θολά βλέμματα και τα τυπικά χαμόγελα θα έγραφαν μέσα μας όσα πρέπει να αποφεύγουμε αναζητώντας την γνησιότητα και την ευγένεια ψυχής; Πόσο οι ανασφάλειες των ανθρώπων γύρω μας αντί να γεμίζουν εμάς ανασφάλειες θα μας γέμιζαν συμπόνοια ;
Κάθε ήχος, κάθε μυρωδιά, κάθε χρώμα μας θυμίζουν το παρελθόν μας και αφήνουμε να χαράζουν το “τώρα” μας όχι πάντα δίκαια, γιατί περιορίζουν την φαντασία και την ευτυχία μας. Αυτό όμως που χρειαζόμαστε είναι να αφεθούμε ελεύθεροι στις νέες αισθήσεις που μπορούν να μετατρέψουν το αναμενόμενο σε μαγικό. Κάπως έτσι η ζωή μας θα αποκτήσει νόημα…
“Μπορεί η ζωή να μην μας πει πότε τελειώνει,
αλλά μας ψιθυρίζει κάθε μέρα:
Ζήσε με ενσυναίσθηση, όχι αναμονή.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr