Η οικειότητα κάποιες φορές μας κάνει να ξεχνάμε την σπουδαιότητα που έχουν η ελευθερία και ιδιωτικότητα στη ζωή μας. Νομίζουμε ότι μπορούμε να ζητήσουμε από τον άλλον κάτι ή να του το αρνηθούμε οποιαδήποτε στιγμή ξεχνώντας τα δικά του όρια και τις επιθυμίες. Ισως μάλιστα να παρεξηγηθούμε αν μας ζητήσει τον χώρο και τον χρόνο του. Ισως να θεωρήσουμε ότι έτσι απομακρύνεται από εμάς.
Αν όμως σκεφτούμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου, όταν βγούμε μέσα από την γυάλα που προστατεύει τον εγωισμό μας, θα δούμε ότι ανασαίνουμε καλύτερα. Είναι η ανάλαφρη διάθεση που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τα όρια, τις ελευθερίες, τα θέλω και του άλλου και τα δικά μας. Τότε μόνο μπορούμε να νιώσουμε πραγματικά ελεύθεροι: όταν η καρδιά μας πετάξει προς τον ήλιο χωρίς να σκιάζει, με τις φτερούγες της, το πέταγμα των άλλων.
“Δεν υπάρχει πιο μαγικό ταξίδι…
από αυτό που κάνουμε για εκείνον
που κάποτε εμείς ονειρευτήκαμε να γίνουμε.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr