Κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής μας τι βλέπουμε άραγε;
Ισως να μην τον κάνουμε συχνά γιατί υποθέτουμε ότι μπορουμε να το αναβάλλουμε γι αυριο. Έτσι ένα σωρό άλλα πράγματα, μικρά ή μεγάλα φεύγουν απλά μέσα στην αναβλητικότητα και την σιγουριά μας ότι το αύριο το έχουμε στην τσέπη.
Υπάρχει η παρακίνηση που συχνά ακούμε να λένε: ” Ζήσε το σήμερα γιατί είναι το μονο σίγουρο που έχεις” “Άδραξε τη μέρα” κι ένα σωρό τέτοια.
Τι σημαίνει όμως ότι ζω το τώρα; Ζω απλά περνώντας τον χρόνο μου χωρίς να καταπονώ τον εαυτο μου κάνοντας όσα με βολεύουν, με διασκεδάζουν; Σημαίνει ότι επιλέγω τους εύκολους δρόμους που δεν θα με ωθήσουν σε υπερβάσεις; Σημαίνει ότι ακολουθώ όσα λένε οι πολλοί για να είμαι στη μόδα ή να φαίνομαι άνετος; Σημαίνει ότι ξεχύνομαι σε οτιδήποτε μου δίνει απόλαυση;
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι για τους περισσότερους αυτό σημαίνει “ΖΩ”.
Πάντα έλεγα ότι κάθε άνθρωπος επιλέγει τον προσωπικό του τρόπο που τον κάνει ευτυχισμένο, Κατα βάση είναι περίπου έτσι. Ομως υπάρχει και κάτι που παραμελούμε μέσα σ αυτή την εμμονή της ευτυχίας του εδώ και τώρα. Παραβλέπουμε τι ακριβώς γίνεται γύρω μας, μέσα μας.
Μέσα σε οποιο απολογισμό έκανα ή κάνω υπάρχει ένα και μονο που αφήνω να γίνεται πυξίδα στη σκέψη μου και για το παρόν και για το παρελθόν και για το μέλλον, Την αγάπη… Είναι η μονη απελευθέρωση αλλά χρειάζεται καθημερινά να μην την βγάζουμε από την ζωή μας γιατί το αύριο σ αυτόν τον κόσμο δεν ξέρουμε αν θα έρθει, η αγαπη μας ομως θα μείνει.
“Μπορεί να μην ξέρω αν έζησα σωστά… αλλά ξέρω αν αγάπησα.”
Από την Ειρήνη Πουλάκου | Διαβάστε περισσότερα στο anasapsychis.gr